Aktualność

poprzednianastępna

Właściciele Arusi, Elżbieta i Jan Krystyniak z synem Łukaszem, zabezpieczyli ją przed sylwestrowymi zagrożeniami . Dzięki środkom uspokajającym sunia bez stresów przeżyła kanonadę. W Nowy Rok pan Jan nic nie przeczuwając, wybrał się z psiną na spacer. Niestety w czasie przechadzki jakieś spóźnione wystrzały wystraszyły suczkę. W panice pognała gdzie oczy poniosą nie zważając na rozpaczliwe nawoływania swojego pana. Pan Jan z panią Elżbietą od razu przystąpili do poszukiwań pupilki penetrując okolice swojego miejsca zamieszkania w Karsznicach pod Zduńską Wolą. Ku ich rozpaczy nie przynosiły one rezultatu. W domu czekał na Arusie zrozpaczony Łukasz, niepełnosprawny syn Państwa Krystyniaków.

Tymczasem pan Marcin Antczak z Marzenina odkrył w swoich zabudowaniach wystraszonego psa. Marzenin to miejscowość oddalona kilka kilometrów na południowy wschód od Karsznic. Losem biednego psa bardzo przejął się syn pana Marcina , Mikołaj. Pan Marcin powiadomił o całej sytuacji policję. Zawiadomiony przez policję pracownik Urzędu Gminy Sędziejowice mimo wieczorowej, światecznej pory, szybko podjął stosowne działania oraz skontaktował się z naszym dyżurnym zespołem interwencyjnym. Suczka bezpiecznie zamieszkała u nas. Została zbadana przez lekarza i zaczipowana. Podano jej środki odrobaczające i szczepionkę przeciwko chorobom zakaźnym.

Państwo Elżbieta i Jan coraz bardziej poszerzali krąg poszukiwań, aż dotarli po kilku dniach do pana Marcina w Marzeninie. Ten opowiedział im o suczce, którą znalazł na terenie swojej posesji. Bardzo też przejął się tym, że nie zatrzymał jej u siebie. Teraz jego goście od razu dowiedzieliby się czy była to ich Arusia. Pan Marcin ma już u siebie dwa duże psy. Obawiał się też, że suczka mogłaby do tego czasu uciec, a tak bezpiecznie czekała na Elżbietę i Jana pod naszą opieką. Przejęty pan Maricin postanowił wesprzeć zrozpaczonych właścicieli zaginionego psa i przyjechał z nimi do naszego łódzkiego Gabinetu Weterynaryjnego przy ulicy Kosodrzewiny. Wraz z tatą przyjechał też Mikołaj. Chłopiec bardzo przeżywał cała akcję ratowania i szukania właścicieli Arusi i aktywnie w niej uczestniczył. Postawa chłopca może być dla wszystkich jego kolegów przykładem wrażliwości i prawidłowych zachowań w kontakcie z cierpiącymi zwierzętami. Jakaż była radość wszystkich gdy przyprowadziliśmy znalezionego w Marzeninie pieska. Tak! To była właśnie Arusia. Sunia najpierw wtulała się w swoich wzruszonych właścicieli . Później , w czasie wypełniania formalności przez panią Elżbietę, cały czas skamlała , szczekała i piszczała . Wyśpiewywała swoją psią arię szczęścia.

poprzednianastępna