Aktualność

poprzednianastępna

23 września przyjechał do naszego gabinetu weterynaryjnego w opłakanym stanie. Pracownicy zespołu interwencyjnego wydobyli go z przydrożnego rowu. Stary pies był wycieńczony, wyłysiały i zaatakowany przez pasożyty. Łaziły po nim gromady pcheł. Nie chodził. Stracił już całkowicie chęć do życia. Trafił do szpitala przy gabinecie weterynaryjnym. Nasze koleżanki pielęgnujące psich pacjentów „pieszczotliwie” nazwały go Parchołek. Długo trwało jego leczenie. Gdy stanął na nogi pani Marta wyprowadzała go na częste, ale krótkie i nieforsowne, rehabilitacyjne spacery. Mimo starczych zwyrodnień stawów biodrowych poruszał się coraz sprawniej. Wreszcie mogliśmy go zawieźć do schroniska w Wojtyszkach. Swobodnie porusza się po terenie wokół schroniskowych stajni. Chodzi gdzie chce i kiedy chce, gdy się zmęczy przysiada a gdy zmarznie zachodzi do stajni lub do stodoły gdzie sypia na sianie i słomie. Poczuł się prawdziwym stróżem tego terenu. Biega truchtem wzdłuż ogrodzenia i tubalnie obszczekuje „intruzów”. Przepada za pieszczotami pani Pauliny, która zajmuje się końmi. Z lubością nadstawia ulubione miejsca na szyi i karku do czochrania. Najważniejsze, że znów czuje się potrzebny.

Przedostatnie zdjęcie zostało zrobione w pierwszych dniach pobytu psa u nas a ostatnie w trakcie rehabilitacyjnego spaceru z panią Martą.

Jego historię opisaliśmy też w informacji z dnia 28 listopada pt. „Stary, łysy i niepotrzebny”.

poprzednianastępna